VII. Nox

Nunc nox est: sol non lucet, nam sol sub terra est. Lux lunae alba est. Sed partes silvarum obscurae sunt. Una pars luce lunae clara est. Lux noctis parva est. In silvis arbores altae et densae sunt. Multae arbores prope montem stant. Rami arborum longi sunt. Folia in ramis arborum sunt. Umbrae arborum herbas celant. Flores inter herbas florent. Flos albus in herbis latet. Flos ruber quoque in herbis latet. Umbrae ramorum flores celant. Aves in ramis silent. Una avis tamen cantat. Vox avis pulchra est. Voces avium per silvas non sunt magnae. Prope montem fons est. Aqua fontis bona est. Animalia ad fontem ambulant. In monte ignis ardet. Homines ignem parant. Ignis hominibus lucem dat. Homines prope ignem sedent. Opera hominum nocte non sunt multa. Tempus longum est, nam nox longa est. Animalia in silvis latent. Multa animalia sub arboribus manent. Corpora animalium parva sunt. Aves animalia sunt, sed corpora avium parva sunt. Timor homines tenet: homines noctem timent. Homines silvas cavent. Viri montem obscurum cavent. Milites ante portas urbis vigilant. Gladii militum sub luce lunae lucent. Iter per silvas longum est. Finis itineris procul est. Pars silvarum obscura est, pars clara. Viae urbis nocte vacuae sunt. Sed silvae hominibus et animalibus vacuae non sunt.

In silvis rex et regina habitant. Rex silvarum Oberonus est, et nomen reginae Titania est. Oberonus dux deorum silvae est. Titania mulier non est: dea est. Sed regem et reginam homines non saepe vident. Dei silvarum inter arbores latent. Titania flores et arbores curat. Regina avibus et animalibus non nocet. Flores rubri in capite reginae sunt. Oberonus et Titania non semper amici sunt. Hodie ira regem tenet. Ira quoque reginam tenet. Vox regis magna est. Rex clamat, sed regina tacet. Aves vocem regis timent et tacent. Titania regi non paret. Regina clamat: “Ego quoque silvas curo.” Oberonus respondet: “Ego rex silvarum sum.” Titania respondet: “Ego regina silvarum sum.” Titania cum ancillis ex loco ambulat. Ancillae reginae flores portant. Regina inter flores in herbis sedet. Voces ancillarum parvae sunt. Mox somnus reginam tenet. Somnus quoque corpora ancillarum tenet. Oberonus reginam diu spectat. Amor et ira animum regis movent. Rex servum vocat: nomen servi Robinus est. Robinus homo non est. Robinus deus silvarum est. Corpus Robini parvum non est, sed Robinus per arbores properat. Robino nox lux est. Robinus regi paret. Rex Robino florem monstrat. Flos albus non est: ruber est. Flos mirus est: flos animos hominum mutat. Rex Robino opus dat. Virgo Athenarum dolet, nam Demetrius virginem non amat. Oberonus de virgine Robino narrat. Robinus florem portat et per noctem properat.

Robinus florem portat. Iter Robini per silvas longum non est. Robinus aves et animalia non terret. Robinus flores inter herbas videt. Nox obscura est: Robinus homines bene non videt. In una parte silvarum Demetrius stat. Helena prope Demetrium stat et lacrimat. Vox Helenae magna est. Helena clamat: “Sine amore tuo doleo.” Demetrius respondet: “Ego Hermiam amo.” Demetrius ab Helena ambulat. Helena sine amico in herbis sedet. Robinus Demetrium non bene videt. Sed Demetrius in somno non est. Robinus iterum per silvas properat. Forte Robinus Lysandrum videt. Lysandrus in herbis in somno est. Hermia quoque prope Lysandrum in somno est. Robinus dubitat, sed diu non dubitat. Robinus caput et oculos Lysandri spectat. Robinus florem ante oculos Lysandri tenet. Flos oculos Lysandri mutat. Nunc Lysandrus Hermiam non videt. Deinde Lysandrus vigilat. Helena per silvas properat et Lysandrum videt. Lysandrus Helenam videt et statim amat. Nunc Lysandrus Hermiam non amat. Helena clamat: “Cur nunc me amas?” Lysandrus respondet: “Amor me tenet.” Helena verba Lysandri non laudat et properat. Lysandrus post Helenam properat. Subito Hermia vigilat. Hermia Lysandrum vocat, sed Lysandrus non respondet. Hermia dolet et post vocem viri properat. Oberonus Demetrium inter arbores videt. Rex videt: Robinus Lysandrum, non Demetrium, mutat. Demetrius fessus sub arbore sedet. Mox somnus Demetrium tenet. Oberonus florem ante oculos Demetrii tenet. Demetrius quoque vigilat et Helenam videt. Lysandrus et Demetrius Helenam amant. Hermia Lysandrum iterum vocat. Hermia dolet et lacrimat. Puellae verbis certant. Viri gladios tenent et pugnant. Timor virgines tenet. Voces virorum magnae sunt. Oberonus Robinum vocat. Vox regis Robinum terret. Rex ad Robinum clamat: “Opus tuum non laudo.” Robinus dolet, sed regi paret.

Oberonus Robinum monet. Robinus iterum per silvas properat. Viri inter arbores errant. Robinus voce magna clamat. Lysandrus gladium non movet. Demetrius quoque gladium non movet. Corpora virorum fessa sunt. Viri sub arboribus sedent. Mox somnus viros tenet. Somnus quoque virgines tenet. Itaque Robinus iterum florem portat. Nunc Robinus non dubitat. Robinus florem ante oculos Lysandri tenet. Robinus animos hominum iterum mutat. Lysandrus Hermiam iterum amat. Demetrius Helenam amat et amor manet. Oberonus quoque ad reginam ambulat. Rex florem ante oculos Titaniae tenet. Regina vigilat et regem videt. Ira reginae finem habet. Rex et regina iterum amici sunt. Reges silvarum inter flores ambulant. Aves regibus cantant. Animalia regem et reginam non cavent. Mox somnus quattuor amicos tenet. Tandem lux caeli clara est. Sol lucet et aves cantant. Nox finem habet. Ignes hominum sub luce solis non lucent. Flores in luce florent. Hermia vigilat et Lysandrum videt. Lysandrus quoque vigilat. Lysandrus Hermiam iterum amat. Helena et Demetrius vigilant. Demetrius Helenam amat. Helena nunc amicis non caret. Robinus inter arbores latet. Amici ad urbem ambulant. Iter per campos longum non est. In urbe rex Athenarum manet. Milites regis ante portas urbis stant. Capita militum sub sole lucent. Finis noctis est, sed fabula amoris finem non habet.