VII. Nox

Nunc nox est: sol non lucet, nam sol sub terra est. Luna et stellae lucent. Lux lunae alba est. Nox nigra non est, nam luna lucet. In silvis arbores altae et densae sunt. Rami arborum longi sunt. Flores inter herbas florent. Flos albus in herbis latet, flos ruber quoque. Umbrae ramorum flores celant. Aves in ramis silent, sed una avis cantat. Vox avis pulchra est. Prope montem fons est, et aqua fontis bona est. In monte ignis ardet. Homines ignem parant. Opus hominum longum est. Tempus longum est, nam nox longa est. Animalia in silvis latent. Corpora animalium parva sunt. Timor homines tenet: homines noctem timent. Homines silvas cavent. Milites urbis silvas quoque vitant. Iter per silvas longum est. Pars silvarum obscura est, pars clara. In parte obscura umbrae latent. Viae urbis nocte vacuae sunt.

In silvis rex et regina habitant. Rex silvarum Oberonus est, et nomen reginae Titania est. Oberonus dux deorum silvae est. Titania mulier non est: dea est. Titania flores et arbores curat. Oberonus et Titania non semper amici sunt. Hodie ira regem tenet. Vox regis magna est. Rex clamat, sed regina tacet. Titania regi non paret. Titania cum ancillis ex loco ambulat. Ancillae reginae flores portant. Flos in capite reginae est. Regina inter flores in herbis sedet. Mox somnus reginam tenet. Oberonus reginam diu spectat. Amor et ira animum regis movent. Amor timorem superat. Rex servum vocat: nomen servi Robinus est. Robinus homo non est. Robinus per silvas properat, nam Robino nox lux est. Robinus regi paret. Rex Robino florem monstrat. Flos mirus est: flos animos hominum mutat. Rex Robino opus dat.

Robinus florem portat. Robinus flores inter herbas videt. Nox obscura est: Robinus homines bene non videt. Forte Robinus Lysandrum videt. Lysandrus in herbis in somno est. Robinus florem ante oculos Lysandri tenet. Deinde Lysandrus vigilat. Lysandrus Helenam videt et statim amat. Nunc Lysandrus Hermiam non amat. Helena dubitat: Helena Lysandro non respondet. Demetrius quoque vigilat et Helenam videt. Lysandrus et Demetrius Helenam amant. Helena timet, nam Helena amicis caret. Hermia vigilat et Lysandrum vocat. Vox Hermiae magna est, sed Lysandrus non respondet. Hermia dolet et lacrimas habet. Hermia virgo est: Hermia sine amico in silvis manet. Puellae verbis certant. Viri gladios tenent et pugnant.

Subito Robinus ridet. Oberonus Robinum monet. Itaque Robinus iterum florem portat. Robinus animos hominum iterum mutat. Mox quattuor amici in herbis sedent et silent. Somnus corpora tenet. Tandem lux caeli clara est. Sol lucet et aves cantant. Nox finem habet. Flores in luce florent. Amici ad urbem ambulant. Iter per campos longum non est. In urbe rex Athenarum manet. Milites regis ante portas urbis stant. Populus urbis amicos exspectat.