XIII. Dies et Res

Annus longum tempus est. Unus annus duodecim menses habet. Primus mensis Ianuarius est. Secundus mensis Februarius est. Tertius mensis Martius est. Quartus mensis post tertium venit. Quintus mensis post quartum venit. Sextus mensis post quintum venit. Septimus mensis post sextum venit. Octavus mensis post septimum venit. Nonus mensis post octavum venit. Decimus mensis post nonum venit. Post decimum duo menses manent. Martius unum et triginta dies habet. In fastis Romani omnes dies mensis vident. Kalendae die primo mensis sunt. Kalendae initium mensis ostendunt. In mense Martio Nonae die septimo sunt. Nonae post Kalendas veniunt. Idus die quinto decimo sunt. Idus Martiae medium mensem ostendunt. A Kalendis ad Nonas septem dies numeramus. A Nonis ad Idus novem dies numeramus. Romani dies non solum ab initio ad finem numerant. Saepe diem ad Kalendas, ad Nonas, et ad Idus numerant. Hic dies est ante diem tertium Idus Martias. Duo dies ad Idus manent. Cras pridie Idus Martias est. Postridie Idus Martiae sunt. Ita dies parvus magnam rem nuntiare potest.

Dies a mane ad noctem duodecim horas habet. Prima hora initium diei est. Secunda hora post primam venit. Tertia hora ante quartam est. Quarta hora post tertiam venit. Quinta hora ante sextam est. Sexta hora meridies est. Meridie sol altus in caelo est. Septima hora post meridiem est. Octava hora post septimam venit. Nona hora saepe tempus fori est. Decima hora iam ad noctem ducit. Duae horae inter primam et tertiam sunt. Tres horae inter sextam et nonam sunt. Quinque et quinque sunt decem. Duo et octo sunt decem. Puer numeros voce numerare potest. Unus, duo, tres, quattuor, quinque sunt. Deinde sex, septem, octo, novem, decem sunt. Tres epistulae numerum rerum ostendunt. Epistula tertia locum rei ostendit. Duo consules sunt, sed hic consul primus intrat. Tres epistulae sunt, sed Brutus secundam legit. Quattuor servi ibi sunt, sed quartus non intrat. Dies et horae rebus publicis certum tempus dant. Senatus certam horam habet. Mercator certum diem ad forum venit. Consul fastos spectat et diem senatus quaerit. In fastis Idus Martiae diem senatus ostendunt. Haec dies Caesarem et Brutum ad curiam vocat.

Roma caput rei publicae est. In foro signa virorum clarorum stant. Caesar prope signum suum ad populum venit. Caesar consul est et dictator quoque est. Multi cives Caesarem amant. Alii cives Caesarem timent. Unus magistratus coronam portat. Corona ex multis foliis est. Magistratus coronam Caesari ostendit. Populus manus Caesari ostendit. Magistratus dicit: “Accipe coronam, Caesar!” Caesar manum ostendit, sed coronam non accipit. Caesar coronam primum recusat. Magistratus coronam iterum ad Caesarem portat. Caesar eam iterum recusat. Magistratus tertio coronam ad Caesarem portat. Caesar tertio quoque eam recusat. Populus magnam vocem dat. Alii cives Caesarem laudant. Alii cives hanc rem non certam putant. Longinus procul stat et omnia spectat. Longinus dicit: “Corona parva est, sed Caesar magnus est.” Brutus ei respondet: “Caesar amicus meus est.” Longinus dicit: “Sed res publica amica omnium civium est.” Brutus Caesarem amat et rem publicam amat. Fides amici eum ad Caesarem trahit. Fides civis eum ad rem publicam trahit. Duae res in animo Bruti pugnant. Spes pacis manet, sed metus quoque manet. Idus Martiae iam prope sunt.

Ante domum Caesaris augur aves in caelo spectat. Aves primo simul in caelo sunt. Deinde aves subito aliae ab aliis discedunt. Augur hanc rem omen malum putat. Ille Caesarem ad se vocat. Augur dicit: “Caesar, cave Idus Martias!” Caesar rogat: “Cur hunc diem cavere debeo?” Augur respondet: “Omen certam rem non dicit.” “Sed homo prudens signa deorum audire debet.” Caesar augurem audit, sed ad domum redit. Nocte Calpurnia somnium malum habet. In somnio signum Caesaris in foro stat. Subito signum cadit et corona in terra est. Cives in somnio tacent et a signo discedunt. Calpurnia e somnio surgit et clamat. Caesar ad lectum eius venit. Calpurnia somnium totum narrat. Caesar dicit: “Somnium non est res vera.” Calpurnia respondet: “Sed omen quoque te monet.” “Idus Martiae hodie non sunt.” “Duo dies manent.” “Domi mane, et ad senatum noli ire.” Calpurnia Caesari persuadere cupit. Spes Calpurniae est Caesarem domi servare. Caesar rem difficilem ante se habet. Ille maritus Calpurniae est, sed dictator Romae quoque est. Fides uxoris eum domi tenere cupit. Officium publicum eum ad curiam vocat. Caesar primum domi manere constituit. Sed dies finem non habet.

Hac nocte Brutus solus domi sedet. Lux parva ad mensam eius est. In mensa tres epistulae sunt. Prima epistula nomen non habet. Secunda epistula quoque sine nomine est. Tertia epistula similia verba habet. Brutus primam epistulam legit. Verba dicunt: “Brute, Romam defende.” Brutus secundam et tertiam legit. Omnes epistulae Brutum ad rem publicam vocant. Sed nomina in epistulis non sunt. Tum Longinus ad ostium venit. Brutus epistulas manu celat. Longinus rogat: “Quot epistulas habes?” Brutus respondet: “Tres habeo, sed unam rem quaero.” Longinus dicit: “Multi cives hanc spem habent.” “Caesar coronam recusat, sed magnum officium non recusat.” Brutus respondet: “Caesar rem publicam servare potest.” Longinus dicit: “Unus homo totam rem publicam tenere non debet.” Longinus Bruto diu persuadere cupit. Alii viri senatus cum Longino conspirant. Sed sine Bruto haec res parvam fidem habet. Nomen Bruti populo clarum est. Brutus dicit: “Caesari malum facere non volo.” Longinus respondet: “Caesari malum facere nunc non cupio.” “Nunc de libertate et de senatu dico.” Brutus epistulas rursus spectat. Brutus tacet et Longinum non in domum vocat. Longinus prope ostium manet. Post multas horas Brutus etiam dubitat.

Mane novus dies Romae lucet. Hodie dies tertius decimus mensis Martii est. Cras dies quartus decimus est. Postridie dies quintus decimus est. Idus Martiae die quinto decimo mensis Martii sunt. Kalendae die primo mensis sunt. Nonae Martiae die septimo sunt. Idus Martiae die quinto decimo sunt. Tres dies Romani partes mensis ostendunt. Fasti dies et res publicas ostendunt. Annus menses habet, mensis dies habet, dies horas habet. Duae horae breve tempus sunt. Duo dies quoque breve tempus sunt. Sed magna res in brevi tempore venit. Caesar coronam tertio recusat. Augur unum omen videt. Calpurnia unum somnium narrat. Brutus tres epistulas legit. Longinus cum aliis viris senatus conspirat. Nunc omnes fidem Caesaris, Bruti, et civium spectant. Spes et metus in una urbe habitant. Caesar domi est, sed curia eum exspectat. Brutus domi est, sed Longinus ante ostium manet. Idus non veniunt, sed omnes ad eas spectant. Duo dies manent; res non certa est.