X. Convivium

Naves ad Illyricum veniunt. In illa terra Orsinus dominus est. Orsinus in ora stat et naves spectat. Hae naves ex Cypro veniunt, illae ex Venetia. Haec navis ingens est, illa navis minor est. Ex hac nave milites veniunt; ex illa mercatores veniunt. In hac nave Othellus et Desdemona sunt. In illa nave Portia et Bassanius sunt. Antonius quoque venit: is mercator Venetiae est. Cassius milites ducit, et illi milites fortes sunt. Emilia cum Desdemona venit: ea ancilla fidelissima est. Nerissa cum Portia venit: illa quoque fidelis est. Orsinus hospites salutat. Orsinus dicit: “Venite in villam!” Othellus Orsinum salutat, et Portia eum quoque salutat. Hi hospites Orsino noti non sunt, sed ille omnes laudat. Omnes ex navibus in oram eunt. Alii ad villam eunt, alii in ora naves custodiunt. Malvolius portam villae aperit. Malvolius ipse hospites numerat. Malvolius dicit: “Hi hospites multi sunt.” “Hic miles gladium habet; illa femina multas ancillas habet.” Maria ridet, nam Malvolius numquam gaudet. Olivia in horto stat: illa villa Oliviae est. Olivia omnes ad convivium vocat. Ipsa Olivia omnes hospites salutat. Hunc ducem Othellum, hanc feminam Desdemonam vocant. Illum mercatorem Antonium, illam prudentem Portiam vocant. Servi mensas parant et coqui cibum parant. Coqui hodie diu laborant. Ancillae vinum et aquam miscent. Ex Athenis quoque hospites veniunt. Hermia et Lysandrus et Helena et Demetrius simul veniunt. Iter eorum longum est, sed illi quattuor amici laeti sunt. Orsinus hos quoque hospites ad convivium ducit. Nunc omnes in villa sunt.

Primum convivium initium habet. Convivium magnum est, nam hospites multi sunt. Haec mensa longa est; illa mensa brevior est. In mensis panis et pisces sunt. Hic panis novus est, ille panis vetus. Coquus hunc panem ponit, sed illum panem relinquit. Coquus pisces parat, et in mensa ova et caseus sunt. Hi pisces magni sunt, illi pisces parvi sunt. Haec ova alba sunt, ille caseus albus quoque est. Uvae et olivae ubique sunt. Hae uvae dulces sunt; illae olivae dulces non sunt. Mel dulcissimum est: pueri mel amant. Coquus mel cum caseo miscet. Alii hospites mel capiunt, alii olivas capiunt. Servi vinum portant et in mensis ponunt, et omnes cibum capiunt. Hic servus vinum portat; ille aquam portat. Orsinus hunc servum laudat et illum ad mensam mittit. Sermo longus est: Antonius de mari dicit, Othellus de bello. Deinde Portia de lege Venetiae dicit. Omnes eam audiunt, nam illa mulier prudentissima est. Ipsa Portia brevem sermonem habet. Orsinus verba eius laudat. Bassanius anulum habet, et Nerissa anulum quoque habet. Portia anulum Bassanii cognoscit et ridet. Portia dicit: “Hic anulus meus est.” “Ille anulus Nerissae est; hunc ego cognosco.” Bassanius tacet, sed Portia Bassanio ignoscit. Nunc Bassanius maritus Portiae est, et Portia uxor eius est. Nerissa quoque maritum habet. Post cenam Maria cantat: alii cantant, alii saltant. Ipsa Olivia saltat. Ceteri hospites sedent et spectant. Hi hospites laeti sunt; ille Malvolius tristis est. Malvolius non saltat: ille numquam ludit. Malvolius numquam ridet. Maria Malvolium ad mensam trahit, et omnes rident. Tum Malvolius iratus ex villa it, et nemo eum vocat. Deinde Malvolius portam claudit.

Viola in villa Oliviae habitat. Nomen novum Violae Caesarius est. Olivia Violam amat, sed Viola Orsinum amat. Hoc Olivia nescit. Viola dicit: “Ego puer sum.” Ea se Caesarium vocat, sed Caesarius verum nomen non est. Subito Sebastianus in villam venit. Sebastianus frater Violae est. Sebastianus et Viola gemini sunt. Ille puer huic puellae similis est. Omnes eos spectant. Orsinus hunc puerum spectat, Olivia illam puellam spectat. Alter alteri similis est. Olivia surgit et tacet. Hic vir est, illa puella est. Sed corpora eorum similia sunt. Alter frater est, altera soror. Viola dicit: “Quis es? Cur mihi similis es?” Sebastianus respondet: “Sebastianus sum. Sororem geminam quaero.” Viola anulum parvum ostendit. Sebastianus anulum similem ostendit. Hic anulus Violae est; ille Sebastiani est. Gemini hos anulos a matre habent. Viola fratrem cognoscit, et Sebastianus sororem cognoscit. Denique gemini se cognoscunt. Viola et Sebastianus simul lacrimant et rident. Ceteri quoque gaudent, nam hi gemini nunc simul sunt. Orsinus Violam diu spectat. Nunc Orsinus veritatem cognoscit: Viola puer non est. Orsinus dicit: “Caesarium non amo; Violam ipsam amo.” Viola respondet: “Ego ipsa semper Viola sum.” Orsinus Violam amat, et Viola Orsino digna est. Olivia nunc Sebastianum cognoscit: is Caesarius non est. Sebastianus Oliviae ignoscit, nam error mirus est. Viola nunc beata et laeta est.

Olivia Sebastianum spectat: ille vir Oliviae placet. Olivia et Sebastianus in horto ambulant. Orsinus et Viola post eos ambulant. Hic vir Violam amat; ille vir Oliviae placet. Haec puella Orsinum amat; illa Sebastianum amat. Alter alteram spectat et ridet. Orsinus omnibus vinum dat. Hoc convivium longum est. Denique omnes in horto sunt. Luna et stellae lucent. Maria iterum cantat: vox eius dulcis est. Omnes tacent et illam audiunt. Antonius Othello dicit: “Mare periculum habet, sed amici pericula superant.” Othellus ridet. Desdemona et Emilia inter rosas ambulant. Illae feminae inter se sermonem habent. Desdemona Emiliae ignoscit, et Emilia se beatam sentit. Hortus plenus est: ubique flores sunt. Alii sub arboribus sedent, alii inter rosas ambulant. Nox venit, sed nemo dormit. Omnes in horto manent. Hi homines felices sunt.

Sermo in horto longus est. Orsinus vir est qui Violam amat. Viola puella est quae Orsinum amat. Sebastianus puer est quem Olivia amat. Olivia mulier est cuius villa magna est. Portia femina est cuius verba omnes audiunt. Nerissa ancilla est quae cum Portia venit. Antonius mercator est cuius naves ad Illyricum veniunt. Bassanius anulum habet quem Portia cognoscit. Milites quos Cassius ducit cum Othello sedent. Puellae quae ex Athenis veniunt cum amicis saltant. Gemini qui se cognoscunt prope Oliviam stant. Anuli quibus gemini se cognoscunt similes sunt. Vinum quod servi portant dulce est. Cibus quem coqui parant bonus est. Panis quem hic coquus parat novus est. Piscis quem ille coquus ponit magnus est. Maria cantat, et omnes qui in horto sunt tacent. Malvolius non cantat: ille se solum amat. Ceteri inter se sermonem habent et rident. Orsinus et Viola sunt amici qui inter se credunt. Olivia et Sebastianus sunt amici qui simul rident. Haec fabula finem habet, sed amici qui se amant simul manent. Finis huius fabulae initium alterius fabulae est.